خدایا، مرا ببخش! به خاطر لحظه­ هایی که به یاد تو نبوده­ام! به خاطر سجده­هایی که زود از سر مهر برداشتم. به خاطر همه­ی درهایی که کوبیده­ام و خانه تو نبوده­اند. به خاطر همه حاجاتی که از غیر تو خواسته­ام. به خاطر همه وعده­هایی که تو به من دادی و من باور نکردم. به خاطرهمه آنچه به خاطر سعادت من از من خواستی و من اعتماد نداشتم. به خاطر همه آنچه خواستی به من بفهمانی و من نفهمیدم. به خاطرهمه نعمت­هایت که شکر نکرده­ام. به خاطرهمه مهربانی­هایت که با گناه پاسخ داده­ام. به خاطر همه چشم پوشی­هایت که سوءاستفاده کرده­ام و گستاخ­تر شده­ام. به خاطر همه آنچه در راه من خرج کرده­ای و من هیچ در راه تو خرج نکرده­ام. به خاطر... مرا ببخش! نه به خاطر آنکه من لیاقت بخشیده شدن دارم. به خاطر اینکه تو شایسته­ی بخشیدنی! نه به خاطر آنکه گناهان من بخشودنی هستند. به خاطر ایتکه تو اهل عفو و مغفرتی و گذشت کار توست. نه به خاطر این­که من خوب شده­ام؛ به خاطر این­که تو خوبی! نه به خاطر آنکه مرا خوشحال کنی. به خاطر این­که پیامبرت و اولیاء تو خوشحال شوند. مرا ببخش! نه به خاطر من .به خاطر "آن­که" گناهان من اول او را اذیت می­کند. به خاطر "آن­که" گناهان من، غربت و آوارگی و غیبت او را تمدید می­کند.ئ به خاطر "آن­که" هر هفته پرونده اعمال مرا بدست او می­دهند! به خاطر "آن­که" این بار نمی­داند با چه رویی پیش تو شفاعت مرا کند. به خاطر "آن­که" قرار است بر زمین آقایی و سروری کند و گناهان من مانع این کار شده­اند. به خاطر "آن­که" دوستش داری و او تو را دارد! به خاطر "آن­که" ناراحتی او ناراحتی توست و خوشحالی او خوشحالی تو! به خاطر امام زمان مرا ببخش.